Belanjawan 2027: Jangan Biarkan Ramalan Politik Tenggelamkan Fakta Ekonomi
Oleh: Shahbudin Embun
ULASAN: Ucapan pemimpin parti Bersama, Rafizi Ramli yang mengkritik Belanjawan MADANI 2027 sebagaimana dihuraikan daripada rakaman video beliau, menimbulkan beberapa persoalan besar tentang hala tuju ekonomi negara, kedudukan hutang kerajaan dan masa depan politik Pakatan Harapan (PH).
Antara perkara yang dilaporkan dalam ucapan tersebut ialah ramalan bahawa PH akan tewas pada 2028. Beliau turut mempersoalkan pengurusan hutang negara dan mendakwa nasihat beliau serta rakan-rakannya tidak diberikan perhatian sebelum ini.
Saya menghormati hak setiap ahli politik untuk mengkritik kerajaan. Dalam sebuah negara demokrasi, kritikan pembangkang mahupun bekas anggota kerajaan adalah perkara biasa.
Namun, apabila kritikan melibatkan kewangan negara dan masa depan rakyat, kita mesti membezakan antara ramalan politik, dakwaan yang memerlukan bukti atau fakta ekonomi yang boleh diukur.
Keputusan PRU ke 16 pandangan peribadi
Pandangan menjangkakan PH akan tewas pada Pilihan Raya Umum (PRU) 2028 adalah pandangan peribadi ahli politik tertentu. Ramalan tersebut tidak boleh dianggap sebagai keputusan yang telah ditentukan.
Pilihanraya ditentukan oleh rakyat berdasarkan pelbagai faktor seperti kos sara hidup, peluang pekerjaan, pendapatan isi rumah, prestasi kerajaan, kekuatan parti, calon dan keyakinan terhadap kepimpinan negara.
Hari ini tiada siapa boleh mendakwa mengetahui dengan tepat keputusan pilihanraya yang masih belum berlangsung. Bagi Perdana Menteri Datuk Seri Anwar Ibrahim (PMX) dan Kerajaan Perpaduan, jawapan paling berkesan terhadap ramalan sedemikian bukanlah dengan berbalas serangan peribadi. Jawapannya ialah bekerja lebih keras, memperbaiki kelemahan pentadbiran dan memastikan rakyat benar-benar merasai hasil pertumbuhan ekonomi.
Kerajaan yang berjaya membantu rakyat mempunyai alasan yang lebih kukuh untuk mendapatkan mandat seterusnya.
Nilai Belanjawan 2027 berdasarkan angka
Belanjawan MADANI 2027 yang dibentangkan pada 9 Oktober lalu memperuntukkan perbelanjaan Persekutuan sebanyak RM459.8 bilion.
Antara langkah yang diumumkan termasuk kenaikan gaji minimum kepada RM2,000 sebulan mulai pertengahan 2027, peningkatan pelepasan cukai pendapatan individu daripada RM9,000 kepada RM12,000 setahun, dan bantuan tunai berjumlah RM16 bilion kepada golongan berpendapatan rendah.
Persoalan yang sepatutnya dibangkitkan ialah sejauh mana langkah ini dapat meningkatkan pendapatan boleh guna rakyat, membantu perusahaan kecil dan mengurangkan tekanan kos sara hidup? Inilah ukuran sebenar sesebuah belanjawan yang berpihak kepada rakyat.
Sudah tentu, pengumuman sahaja tidak mencukupi. Pelaksanaannya mesti dipantau supaya bantuan sampai kepada golongan sasaran, peluang pekerjaan berkualiti bertambah dan peningkatan gaji tidak sekadar dihapuskan oleh kenaikan harga barangan.
Namun, adalah tidak adil untuk menolak keseluruhan belanjawan tanpa menilai manfaat, kos, risiko dan hasil yang dijangka daripada setiap langkah.
Dalam pada itu saya bersetuju bahawa hutang negara merupakan isu serius. Tiada kerajaan yang boleh berbelanja tanpa had, dan tiada pemimpin yang patut menganggap hutang sebagai perkara remeh. Tetapi terdapat satu perkara penting yang perlu diperbetulkan.
Undang-undang berkaitan disiplin fiskal yang dirujuk kerajaan ialah Akta Kewangan Awam dan Tanggungjawab Fiskal 2023 [Akta 850]. Akta tersebut merupakan sebahagian daripada kerangka pembaharuan fiskal kerajaan. Persoalan sama ada sesuatu dasar mematuhi undang-undang perlu dinilai berdasarkan peruntukan sebenar akta, sasaran fiskal dan data kewangan yang berkaitan — bukannya melalui kenyataan politik semata-mata.
Dalam Belanjawan 2027, kerajaan mengunjurkan defisit fiskal menurun daripada 3.6 peratus KDNK pada 2026 kepada 3.3 peratus pada 2027, dengan sasaran jangka sederhana menuju 3 peratus pada 2028. Nisbah hutang Kerajaan Persekutuan kepada KDNK pula diunjurkan turun daripada 64.0 peratus pada 2026 kepada 63.7 peratus pada 2027.
Angka ini menunjukkan hala tuju konsolidasi fiskal yang diumumkan kerajaan. Bagaimanapun, unjuran bukan jaminan. Kerajaan masih perlu membuktikan bahawa sasaran tersebut dapat dicapai, pembayaran faedah hutang terkawal dan perbelanjaan awam menghasilkan nilai yang berbaloi kepada rakyat.
Justeru, kritikan tentang hutang perlu dijawab melalui penelitian terhadap angka, kaedah pengiraan dan pematuhan undang-undang. Jika terdapat pelanggaran, kemukakan bukti khusus. Jika terdapat kelemahan, nyatakan pembetulan yang diperlukan.
Jangan samakan kewujudan hutang dengan bukti bahawa kerajaan melanggar undang-undang. Kedua-duanya ialah persoalan yang berbeza.
Benarkah generasi muda warisi hutang?
Kebimbangan terhadap masa depan generasi muda ialah perkara yang wajar. Hutang yang tidak diurus dengan baik boleh mengehadkan peruntukan untuk pendidikan, kesihatan, pengangkutan awam dan pembangunan negara. Tetapi generasi muda bukan sahaja mewarisi liabiliti kewangan. Mereka juga akan mewarisi aset awam, infrastruktur, kemudahan pendidikan, sistem kesihatan dan peluang ekonomi yang dibina hari ini.
Persoalannya ialah sama ada setiap ringgit yang dibelanjakan kerajaan menghasilkan manfaat jangka panjang yang setimpal.
Jika wang awam digunakan untuk membina keupayaan industri, meningkatkan kemahiran tenaga kerja, memperkukuh teknologi, memperbaiki infrastruktur dan mewujudkan pekerjaan bernilai tinggi, pelaburan tersebut berpotensi membantu generasi akan datang.
Sebaliknya, perbelanjaan yang tidak produktif, pembaziran dan ketirisan mesti dibendung. Oleh itu, saya berpandangan bahawa kita tidak seharusnya menakut-nakutkan anak muda dengan gambaran bahawa masa depan mereka pasti gelap. Kita perlu membentangkan cabaran sebenar berserta penyelesaian yang boleh dilaksanakan.
Ekonomi Malaysia tunjuk keyakinan
Dalam menilai prestasi PMX, kita tidak boleh hanya bergantung pada ucapan politik. Kita perlu melihat data rasmi.
Antara petunjuk penting ialah:
Pertama — pertumbuhan ekonomi. Ekonomi Malaysia berkembang sebanyak 6.0 peratus pada suku kedua 2026, meningkat daripada 5.4% pada suku pertama. Bagi separuh pertama 2026, pertumbuhan mencapai 5.7 peratus.
Kedua — pelaburan langsung asing. FDI Malaysia meningkat kepada RM65.9 bilion pada 2025, berbanding RM46.7 bilion pada 2024, iaitu peningkatan sebanyak 41.2 peratus
Ketiga — kedudukan fiskal. Kerajaan menyasarkan pengurangan defisit kepada 3.3% KDNK pada 2027, walaupun tekanan kos tenaga dan ketidaktentuan global masih wujud.
Angka-angka ini memberikan asas yang munasabah untuk melihat ekonomi Malaysia secara positif. Ia juga menunjukkan bahawa dakwaan bahawa segala-galanya di bawah pentadbiran PMX adalah buruk tidak menggambarkan keseluruhan keadaan.
Namun, kita mesti jujur iaitu pertumbuhan KDNK dan peningkatan FDI tidak secara automatik bermakna setiap keluarga telah menikmati kehidupan yang lebih baik.
Kerajaan masih perlu memastikan pelaburan menghasilkan pekerjaan tempatan, pemindahan teknologi, gaji lebih tinggi dan peluang kepada perusahaan Malaysia. Kos makanan, perumahan, pengangkutan dan keperluan harian juga perlu terus diberikan perhatian. Ekonomi yang baik bukan sekadar ekonomi yang berkembang di atas kertas. Ekonomi yang baik ialah ekonomi yang manfaatnya benar-benar sampai kepada rakyat.
Pada masa yang sama, PMX dan pasukan ekonomi kerajaan juga mesti bersedia menerima teguran yang berasas. Kerajaan yang yakin dengan dasar sendiri tidak perlu takut kepada penelitian, malah perlu membuktikan bahawa keputusan yang dibuat berpandukan kepentingan negara.
Kita menyokong PMX bukan kerana semua keputusan kerajaan mesti dianggap sempurna, tetapi kerana kestabilan pentadbiran, pembaharuan ekonomi dan keyakinan pelabur penting untuk masa depan Malaysia. Sokongan yang matang mesti disertai tuntutan supaya kerajaan terus memperbaiki kelemahan, menunaikan janji dan menjaga amanah rakyat.
Jawab kritikan dengan prestasi
Bagi saya, perbahasan mengenai Belanjawan MADANI 2027 tidak sepatutnya berakhir dengan pertandingan siapa paling lantang mengkritik kerajaan. Paling penting ialah siapa mempunyai penyelesaian terbaik untuk rakyat.
Manakala masa depan PH pada 2028 tidak ditentukan oleh ramalan mana mana tokoh. Ia akan dipengaruhi oleh prestasi kerajaan, kekuatan ekonomi, kepercayaan rakyat dan kemampuan kepimpinan menjawab masalah sebenar masyarakat.
PMX pula mempunyai tanggungjawab besar untuk memastikan Belanjawan 2027 bukan sekadar angka yang cantik dalam dokumen rasmi. Kenaikan gaji minimum, bantuan tunai, pelepasan cukai dan pelaburan pembangunan mesti diterjemahkan kepada perubahan yang dapat dirasai rakyat.
Kita tidak perlu menafikan cabaran untuk mempertahankan kerajaan. Kita perlu mengakui cabaran, menjawab kritikan dengan fakta dan menunjukkan jalan penyelesaian.
Malaysia tidak boleh dibina dengan pesimisme semata-mata. Malaysia mesti dibina dengan keyakinan yang berasaskan fakta, pembaharuan yang berterusan dan kepimpinan yang sanggup bertanggungjawab.
Saya menyokong usaha PMX dan Kerajaan Perpaduan untuk memastikan ekonomi negara terus berkembang, pelaburan bertambah, rakyat dibela dan kedudukan fiskal diperkukuh.
Akhirnya, ukuran kejayaan sesebuah kerajaan bukan berapa banyak kritikan yang diterimanya, tetapi sejauh mana kerajaan itu berjaya memperbaiki kehidupan rakyat dan menyediakan masa depan yang lebih baik untuk generasi akan datang.
Belanjawan yang berpihak kepada rakyat mesti dibuktikan melalui hasil. Dan kepimpinan yang benar-benar yakin mesti berani menjawab setiap kritikan dengan fakta, dasar dan prestasi.
Penulis merupakan penganalisis politik merangkap Pengerusi Biro Politik SEKPUR
Comments